Zimą, na przełomie 1939/40 roku na terenach obecnego powiatu bielskiego, okupowanych wówczas przez hitlerowców, zaczęła działać Chłopska Organizacja Wolnościowa „Racławice”, wyrosła z aktywu Związku Młodzieży Wiejskiej „Siew”. W okresie świąt Bożego Narodzenia w 1940 roku i w nowym 1941 roku przeprowadziła akcję patriotyczno – propagandową na terenie Bestwiny, Bestwinki i Janowic. Po domach chodzili kolędnicy – członkowie „Racławic” z szopką: Stanisław Gryzełko, Ludwik Kutryba, Ottokar Pokora, Antoni Jonkisz, Józef Tomaszczyk, Władysław Wilczek, Zygmunt Maga i Karol Tomaszczyk. Szopka, po wniesieniu do domu, zmieniała swój wygląd. Główny napis: „Gloria In excelsis Deo” był zdejmowany i w tym miejscu ukazywał się inny: „Jeszcze Polska nie zginęła”, a gdy opuszczano żaróweczkę w środku szopki – gwiazdka zmieniała się w Orła Białego. Śpiewano pełne wiary w odrodzenie Polski „kolędy”, pastorałki i antyhitlerowskie kuplety oraz piosenki dotyczące spraw miejscowych. Na zakończenie następowała dobrowolna zbiórka darów dla więźniów obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu. W czasie pobytu w domach „kolędnicy” dzielili się posiadanymi wiadomościami politycznymi i wojennymi, podtrzymując słuchaczy na duchu.

W okresie świątecznym pragniemy przypomnieć tą historię oraz zaprasić do odwiedzenia Muzeum Regionalnego im. ks. Z. Bubaka w Bestwinie, w którym zobaczyć można tą niezwykłą szopkę „racławickich” kolędników.

Już po raz 21 na teren Rzeczypospolitej Polskiej trafiło "Betlejemskie Światło Pokoju". W tym roku pod hasłem: "Światło, które prowadzi" trafia do naszych kościołów, domów, zakładów pracy, jak również placówek oświatowych.  Przede wszytskim znajdzie się na naszych wigilijnych stołach. Betlejemskie Światło Pokoju to tradycja przekraczajaca granice państw i bariery ludzkich uprzedzeń - jest ono symbolem wzajemnego zrozumienia i miłości.

Akcję tę 25 lat temu zapoczątkowali austriaccy skauci. Roznosili oni ogień z Betlejem do różnych insttucji, aby w czasie Bożego Narodzenia stał sie on żywym symbolem braterstwa i nadziei. Polscy harcerze pragną kontynuować ten zwyczaj, stawiajac sobie za cel rozpalenie płomienia pokoju w sercach wszytskich ludzi. Ogień z lampki oliwnej w Grocie Narodzenia Jezusa Chrystusa w Betlejem, trafia do osobistości Kościoła, życia politycznego, do szpitali, szkół, domów dziecka, domów opieki społecznej, urzędów oraz instytucji w całym kraju - w tym roku trafił również do Muzeum Regionalnego im. ks. Z. Bubaka w Bestwinie.  Uroczyste przekazanie światełka wraz z życzeniami od Hufca ZHP Czechowice-Dziedzice odbyło się 21 grudnia.

Muzeum Regionalne im. ks. Z. Bubaka w Bestwinie serdecznie zaprasza na wystawę malarską - Krystyny Dąbrowskiej i Teresy Płaczek. Na wystawie podziwiać można głównie pejzaże ale zobaczymy na niej także kwiaty i owoce. Obie artystki na co dzień działają w Stowarzyszeniu Plastyków ONDRASZEK, mają na swoim koncie wiele sukcesów i mnóstwo wystaw indywidualnych i zbiorowych. Zapraszamy serdecznie, obrazy można nie tylko podziwiać ale również nabyć na zorganizowanym kiermaszu. Wystawa czynna do końca stycznia. Oto niektóre z zaprezentowanych dzieł: 

Muzeum Regionalne im. Ks. Zygmunta Bubaka proponuje swoim gościom całkiem nową formę zajęć lekcyjnych, jakimi są spotkania z archeologią. Skorzystały z nich już dwie gromady zuchowe z ZSP Bestwina – 20 GZ „Leśne Ogniki” dh pwd Doroty Surowiak oraz Próbna GZ „Zuchy z Ferajny” dh Katarzyny Jonkisz. Mali druhowie i druhny mieli okazję przez jeden dzień poznać smak pracy archeologa – badacza ludzkiego życia w dawnych wiekach. Nie były to co prawda tak spektakularne przygody, jakich doświadczał Indiana Jones, ale za to dowiedzieli się, gdzie w Bestwinie jest grodzisko, co wykopano tam w latach 70, czym zajmowali się wojowie i co składowano na majdanie. Na własne oczy zobaczyli kawałki starych naczyń, strzępki obuwia i szczątki przedmiotów codziennego użytku. Wzorem prawdziwych uczonych dochodzili, czy obiekt wydobyty z ziemi to zwykły garnek czy może kafel ceramiczny z pieca.  Muzealne lekcje prowadził Andrzej Wojtyła, który przygotował także interesującą prezentację multimedialną opowiadającą o historii Bestwiny i wykopaliskach na jej obszarze.

Sławomir Lewczak

Harcerzem jest się przez całe życie. Ideały i zasady wpojone w młodości procentują później, są moralną busolą, dzięki której człowiek nie zagubi się w dzisiejszym świecie. To formowanie własnego charakteru rozpoczyna się w dzieciństwie, kiedy 6-7 latek postanawia zostać zuchem. Przechodzi następnie cały proces wychowawczy, nierzadko uzyskując stopnie instruktorskie i samemu szkoląc kolejne zastępy druhów. Wszystko w duchu służby Ojczyźnie oraz prawu harcerskiemu. Dobrze się, więc stało, że po kilkunastu latach w gminie Bestwina znów odrodziło się harcerstwo. Niemała w tym zasługa druhen przewodniczek – Kingi Czulak, Doroty Surowiak oraz druhny Katarzyny Jonkisz i druhny Ewy Sierant, aktywnie działających wśród harcerzy i zuchów szczepu „Bratnie Żywioły”. Powstanie szczepu poprzedzone było ciężką pracą, tworzeniem drużyn harcerskich i gromad zuchowych. To właśnie szczep jest miejscem, gdzie w ramach jednego środowiska dokonuje się formacja harcerza.

28 listopada w Muzeum Regionalnym im. ks. Z. Bubaka w Bestwinie odbyło się zebranie Towarzystwa Miłośników Ziemi Bestwińskiej. Podczas spotkania przedstawiene zostały wyniki badań społecznych przeprowadzonych przez Bestwińskie Koło Socjologów.

Badania przeprowadzone zostały dzieki zyczliwości lokalnego portalu informacyjnego - www.gminabestwina.info za pośrednictwem elektonicznego formularza, który automatycznie zapraszał do wzięcia udziału w projekcie. Na apel odpowiedziało 70 osób.

Jest nam niezmiernie miło, gdyż w opini respondentów Muzeum Regionalne jest największa atrakcją turystyczną naszej gminy. Na pytanie "Gdyny miał(a) pan(i) pokazać kilka miejsc w naszej gminie turystom, to jakie byłyby to miejsca". Najczęściej padającą odpowiedzią było Muzeum Regionalne (47%) następnie zamek habsburhów - obecnie Urząd Gminy (46%) oraz kościół W.N.M.P. w Bestwinie (39%), następnie żwirownia w Kaniowie (27%), stawy bestwińskie (9%), cudowne źródełko (9%), kapliczki przydrożne (9%) oraz las janowicki (9%).

30 listopada w galerii Muzeum Regionalnego im. ks. Zygmunta Bubaka w Bestwinie miało miejsce podsumowanie wystawy Henryka Stanclika. Jest to artysta wyjątkowy, który swoją przygodę z rzeźbą rozpoczął już pięćdziesiąt lat temu, idąc za przykładem utalentowanych członków swojej rodziny. Wyjeżdżając na plenery i warsztaty rozwijał swoją wyobraźnię, chociaż nie zawsze dysponował odpowiednimi narzędziami. Okazuje się jednak, że przy takim talencie wystarcza nawet zwykła siekiera i niewielkie dłuto.

Henryk Stanclik należy do ludzi, których twórczość posiada pewną myśl przewodnią. W jego przypadku inspiracją jest historia Polski. Od najmłodszych lat zapoznawał się z dziełami Sienkiewicza, Kossak-Szczuckiej, Kraszewskiego i innych, interesowały go zwłaszcza losy żołnierza i oręża polskiego. Tak powstał imponujący cykl wielkich bitew, płaskorzeźb przedstawiających sceny batalistyczne od Cedyni (972), aż po Bitwę Warszawską (1920). Osobny wątek stanowi sztuka religijna – rzeźby drewnie i kamieniu wyobrażające Chrystusa Frasobliwego, Piętę, motywy  bożonarodzeniowe i pasyjne.

Nie sposób zliczyć placówek, w których były prezentowane dzieła artysty, wspomnę tylko, że od dawna jest on uczestnikiem konkursów i wystaw organizowanych przez Regionalny Ośrodek Kultury w Bielsku – Białej. Teraz rzeźby trafiły do bliskiej jego sercu Bestwiny. Spotkanie prowadzone przez Andrzeja Wojtyłę przyciągnęło licznych gości, przybyli m.in. radni naszej gminy – Wioleta Gandor, Maria Maroszek i Jerzy Borutka. Wspólnie słuchali interesującej opowieści o człowieku z niezwykłą pasją, której jest wierny od pół wieku. / Sławomir Lewczak.

23 listopada w Muzeum Regionalnym im. ks. Zygmunta Bubaka w Bestwinie odbyła się wyjątkowa lekcja historii. Poprowadził ją pan rzeźbiarz Henryk Stanclik - laureat wielu konkursów, przeglądów  oraz prezentacji plenerowych organizowanych na terenie całej Polski. 

Prace wykonywane przez pana Henryka są wyjątkowe gdyż przedstawiają karty historii naszego narodu, najczęściej sceny batalistyczn i  wydarzenia historyczne. W pracach tych widać perfekcyjną technicznie umiejętność posługiwania się dłutem a zarazem wielką wiedzę historyczną o czym mieli okazję przekonać się uczestnicy spotkania.

Muzeum Regionalne im. ks. Zygmunta Bubaka w Bestwinie serdecznie zaprasza na wystawę rzeźby autorstwa Henryka Stanclika.

Wystawa czynna od 1 do 30 listopada.

"Henryk Stanclik rzeźbi niemal od pięćdziesięciu lat, a od ponad trzydziestu bierze udział w konkursach, przeglądach  i prezentacjach organizowanych na terenie całej Polski. Od dawna jest również uczestnikiem konkursów i wystaw realizowanych przez Regionalny Ośrodek Kultury w Bielsku-Białej. Dorobek twórczy Henryka Stanclika nie jest jednorodny. Prace,  z którymi twórca w znacznym stopniu się identyfikuje, to prace o tematyce historycznej. Są to najczęściej różnej wielkości drewniane płaskorzeźby bejcowane bądź jedynie patynowane, przedstawiające sceny batalistyczne, ważne postacie  i wydarzenia historyczne. W pracach tych widać perfekcyjną technicznie umiejętność posługiwania się dłutem a zarazem wielką wyobraźnię. Ale wykonuje też rzeźby stylizowane na ludowy prymitywizm, przedstawiające świętych, Frasobliwego, Ukrzyżowanego czy Matkę Boską trzymająca na kolanach konającego syna. Te lipowe, malowane olejnymi farbami lub pozostawione w stanie surowym, prace wyglądają jakby wyszły spod dłuta rzeźbiarza ludowego, swoiście pojmującego i oceniającego otaczającą go rzeczywistość"*. [*ROK B-B]

Spotkanie autorskie odbędzie się na zakończenie wystawy 30 listopada (środa) o godz. 17:00. Serdecznie zapraszamy.

Muzeum Regionalne im. ks. Z. Bubaka w Bestwinie już od wielu lat organizuje zajęcia o tematyce regionalnej. Jesień to szczególne ulubiona pora roku przez dzieci i młodzież do poznawania tutejszej tradycji i historii.

W czasie zajęć uczestnicy dowiedzieli się jak powstaje chleb,  obejrzeli narzędzia rolnicze służące do przygotowania ziemi pod ziarno, nauczyli się jak młócić zboże, oddzielać ziarno od plew i obsługiwać żarna.W końcu, w prawdziwej chłopskiej chacie przygotowali ciasto na chleb, a czekając na jego upieczenie zapoznali się ze sprzętami dawnej gospodyni obserwując jak dawniej radzono sobie bez prądu, bieżącej wody i wielu sprzętów ułatwiających współcześnie życie.